Ивана Милаковић
06.11.2009.
Једна од ствари које највише смањују ефикасност и касније вас терају да нешто радите знатно дуже него што би то иначе било потребно јесу прекиди, ствари које вам одвуку пажњу. Зато би те прекиде требало свести на минимум, тако постижете више и себи прилично смањујете стрес.
За почетак, требало би одредити шта је то што вама разбија концентрацију, што вас одвлачи од посла (оног на радном месту или оног код куће, свеједно). За некога су то мејлови и сурфовање Интернетом - на сваких десет минута вам стигну неки нови мејлови, погледате их; кад сте већ прекинуле посао, онда мало и сурфујете Интернетом, и док се поново концентришете на посао, већ је доста времена прошло. И тако велики број пута дневно. За неке друге то су колеге - чим их видите и чујете да су почели да ћаскају о нечему, одмах им се и ви прикључите. За неког, то је нешто треће, четврто, пето... Суштина је да вам ти прекиди разбију концентрацију и да вам после тога доста времена треба да се поново усредсредите на посао, па вам је и за обављање самог посла потребно знатно више, плус се и нервирате што никако све да постигнете и што вам толико времена треба.
Није увек могуће елиминисати прекиде на послу. Ако вам у део посла спада и да се јављате на телефон сваки пут кад зазвони, а истовремено и куцате неке текстове, ту не можете много да помогнете себи, такав вам је посао. Међутим, има ствари које не морате да радите - не морате да проверавате мејлове на сваких десет минута, можете и два-три пута у току радног дана (или мало чешће, или мало ређе, зависи од природе посла), не морате да ћаскате с колегама сваки пут кад било коме од њих буде досадно па покрене разговор (можете да ћаскање с колегама ограничите на паузу за ручак, или паузу за сендвич, бурек или пециво из пекаре)... Има доста ствари којима сами себе прекидамо у послу, а онда се нервирамо што нам толико треба да га завршимо; то су ствари које можемо избећи.
Избегавање тих прекида неретко не иде ни лако ни брзо, јер смо навикли да сами себе тако прекидамо; али, као што постоји навика, постоји и одвика, а вреди потрудити се - после тога осетите велико задовољство кад себе задивите количином обављеног посла и тиме што уопште нисте нервозне.